با این که از آشنایی‌ام با پیش‌رفته‌ترین سیستم مدیریت فارسی، پارسی‌بلاگ، مدت زیادی می‌گذرد؛ اما در بلاگفا می‌نویسم و این‌جا را به آن سیستم پیش‌رفته -که بعد از تغییرات اخیر، این صفت را هم از رویش برداشتند- ترجیح می‌دهم. از آن‌جا که این سوال که چرا به پارسی‌بلاگ نمی‌آیی، از سوی بعضی دوستان گاه‌گاهی مطرح می‌شود؛ گفتم بد نیست پستی در این ارتباط بزنم تا هم دلیلش را توضیح داده باشم و هم امیدوار باشم آقای مهندس بخوانند و ترتیب اثری بدهند. باشد که روزی، ما نیز پارسی‌بلاگی شویم!!! (هرچند با این همه تبلیغات وردپرسی و امکاناتی که وردپرس دارد بعید می‌دانم به پارسی‌بلاگ بیندیشیم!)

اولین بار وقتی مهر ۸۵ وارد پارسی‌بلاگ شدم؛ قبل از هر چیز صفحه‌ی اول شلوغ پلوغ پارسی‌بلاگ توی ذوقم زد. صفحه‌ی اول با حجم بالایی که داشت، پر بود از لینک و لیست وبلاگ که طراحی خشن و نازیبای صفحه به شلوغی آن بیش‌تر دامن می‌زند. در حالی‌که صفحه‌ی اول بلاگفا، با این اکانت کم‌سرعت ما، در عرض ۳، ۴ ثانیه باز می‌شود و این برای ما دارندگان اینترنت ذغالی، امتیاز بزرگی بود. بله خب البته در همان صفحه‌ی اولِ شلوغ پلوغ پارسی‌بلاگ یک سری فعالیت‌های خوبی شده بود که بلاگفا فاقد آن است؛ مثل انتخاب پست برگزیده و وبلاگ برتر.
هرچند منتخب شدن یک وبلاگ هم این اواخر دیگر هیچ جذابیتی نداشت. این‌که مثلا هفته‌ای یک‌بار باید یک وبلاگ، به عنوان وبلاگ منتخب معرفی شود و طبعا نمی‌شود یک وبلاگ دوبار منتخب شود؛ باعث انتخاب دوغ‌آبی و رفع تکلیفی وبلاگ‌ها شده بود و گاهی که به وبلاگ‌های منتخب سری می‌زدی، هیچ نکته‌ی جالب و درخوری که باعث منتخب شدنش شده باشد، نمی‌یافتی؛ جز این‌که مطلب غیراخلاقی توش نبود! نمی‌دانم دقت کرده‌بودید یا نه؛ قبلا وبلاگی که منتخب می‌شد، تعداد نظرات پست آخرش یک‌هو بالا می‌زد. همه آمده بودند برای عرض تبریک، البته بدون خواندن جمله‌ای از متن! و عده‌ای هم شاید چند خطی را می‌خواندند و تبریکی و ردپایی؛ ولی اخیرا نگاه که می‌کردی یک وبلاگی که به عنوان وبلاگ منتخب چند روز لوگو‌یش، هم در صفحه‌ی اول و هم در قسمت نظرات جلوی چشم بود، گاهی تعداد نظراتش به 10 تا هم نمی‌رسید؛ یعنی دیگر از همان تبریکات خشک و خالی و صوریِ گذشته هم خبری نبود. بعید نیست یکی از علت‌هایش همان انتخاب اجباری وبلاگ منتخب بوده باشد! و الان خیلی خوشحالم از این‌که در تغییرات پارسی‌بلاگ دیگر خبری از وبلاگ منتخب نیست و صفحه‌ی اولش دیگر آن حجم عظیم را ندارد. هرچند همچنان طراحی‌اش چنگی به دل نمی‌زند!

البته این برایم سوال شده است که چرا قسمت پست‌های منتخب که به یادداشت‌های خواندنی تغییر نام داده است، در صفحه‌ی اول مشخص و متمایز نشده است؛ یعنی جوری نیست که به چشم بیاید؟ البته انتخاب پست‌های برتر هم همیشه همچین حرف زیادی برای گفتن ندارد؛ این را وقتی فهمیدم که دومین پست درپیتی‌ام در پارسی‌بلاگ منتخب شد! منتخب شدن نوشته در پارسی‌بلاگ ابدا به این معنا نیست که پست خیلی خیلی زیبایی داشتی یا این که حتما مطلبت درخور و مفید بوده. برای نمونه می‌توانید چند تا از پست‌های منتخب را بخوانید.
بله خب شاید همین منتخب شدن پست یا وبلاگ، خودش انگیزه‌ای باشد برای ادامه دادن امر خطیر وبلاگ‌نویسی!

از صفحه‌ی اول که بگذریم می‌رسیم به صفحه‌ی مدیریتی که طراحی پیچیده و لینک‌های زیادش در نگاه اول گیج و سردرگمت می‌کند. بگذریم از حجم بالای صفحه که در مقایسه با صفحه‌ی مدیریت منزلمان، جانت را به لبان مبارک می‌رساند. البته تعداد لینک‌های زیاد صفحه‌ی مدیریت خود حاکی از ارائه‌ی خدمات مفیدی است که سرویسی مثل بلاگفا فاقد بعضی از آن‌ها است.

صفحه‌ی مدیریت پارسی‌بلاگ

اما باز هم همان قضیه‌ی اینترنت ذغالی ماست که بلاگفای ساده را ترجیح می‌دهد. خوشحالم که باکس مربوط به اخبار سایت از صفحه‌ی مدیریت پارسی‌بلاگ حذف شده و امیدوارم که یک فکری هم به حال باکس پارسی‌یار بشود. شخصا وجود پارسی‌یار را در این سایت، یک چیز غیرضروری می‌دانم! اما شاید بشود آن را در یک صفحه یا یک Tab مختص ِ پارسی‌یار قرار داد تا صفحه‌ی خانگی کمی خلوت‌تر شود.

میزکار ساده‌ی بلاگفا

خوبی دیگری که صفحه‌ی مدیریت پارسی‌بلاگ دارد مربوط است به ثبت موقت مطلب که می‌توانی طوری تنظیم‌اش کنی که مطلبی را که الان زده‌ای، فرضا دو روز دیگر در فلان ساعت نمایش بدهد که بلاگفا فاقد آن است و در بلاگفا تنها می‌توانی مطلبی را به ثبت موقت برسانی بدون این‌که به صورت خودکار در آینده‌ای معلوم نمایش داده شود. همین‌جا یکی دیگر از عیوب پارسی‌بلاگ را هم بگویم و آن نمایش دادن مطالبی که ثبت موقت می‌شوند در rss و نتیجتا در گوگل‌خوان و فیدخوان‌ها است؛ و این خیلی بد است که مطلبی را که مطمئن نیستی می‌خواهی ارسال کنی یا نه، قبل از ارسالش، و قبل از موعدش عده‌ای بخوانند.

قالب‌های آماده‌ی پارسی‌بلاگ هم که با آن حجم بالا و طراحی‌ای که دارند، هیچ‌کدام چنگی به دل نمی‌زنند.

و اما قسمت نظرات پارسی‌بلاگ. اول از خوبی‌اش بگویم و آن این‌که دارای لینک ثابت Rss است که خیلی از سرویس‌های وبلاگی فاقد آن هستند. مزیت دیگر قسمت نظرات، امکان امضا الکترونیک است که ایمنی ِ بخش نظرات را بالا می‌برد و همین‌طور امکان پاسخ‌گویی مدیر وبلاگ به نظرات، و مشاهده‌ی پاسخ مدیر وبلاگ‌ها به نظراتی که در سایر وبلاگ‌ها گذاشته‌ای در صفحه‌ی مدیریت وبلاگ خودت، و امکان حذف و یا عمومی و خصوصی کردن کامنت‌هایی که در سایر وبلاگ‌ها می‌گذاری از طریق صفحه‌ی مدیریت وبلاگت. هم‌چنین نمایش آی‌پی نویسنده‌ی هر کامنت که گاهی جدا به‌درد می خورد!
ولی امکان عمومی کردن نظری که خصوصی ارسال شده، گاهی تجاوز به حقوق کامنت‌گذار است!

البته خب باز هم همان ضعف همیشگی پارسی‌بلاگ که حجم بالای صفحه است در صفحه‌ی نظرات نیز وجود دارد که خب به‌خاطر وجود امکاناتی است که برای تکست‌باکسش تعبیه شده و البته بعضی‌هایش را می‌توان فاکتور گرفت بی ‌این‌که به پیش‌رفته بودن پارسی‌بلاگ لطمه‌ای بخورد. یک صفحه‌ی text ساده هم قطعا می‌تواند انتقال دهنده‌ی نظرات خوانندگان به نویسنده‌ی وبلاگ باشد.

اما حرص‌درآورترین(!) نکته‌ی قسمت نظرات، آیکون‌های آن است. تعداد این آیکون‌ها زیاد است، اما این آیکون‌های پارسی‌بلاگ، هرگز آن‌قدری که همین چند آیکون محدود بلاگفا کاربرد دارند و مقصود را برآورده می‌کنند، کارایی ندارند.

کمی مصداقی بگویم:

- من وقتی سوالی برایم پیش می‌آید، آیکون مناسبی برای درج آن پیدا نمی‌کنم. برای این منظور یک آیکون در پارسی‌بلاگ وجود دارد که این است: و این هم به خاطر ناراحتی‌ای که در چهره‌ی اسمایلی است اصلا گویای سؤال‌برانگیز بودن مطلب نیست؛ مگر وقتی که حرفی را از کسی بشنوی که ناراحتت کند و انتظارش را نداشته باشی.

- آیکونی که ناراحتی‌ات را نشان دهد ندارد. فقط همین آیکون است که این هم علامت سوال‌های بالای سرش کار را خراب کرده. این آیکون هم برای مطلب گریه‌آور است و دردناک و اصلا گویای یک ناراحتی کم‌شدت‌تر نیست.

- برعکس تا دلت بخواهد آیکون عصبانی و اعتراض‌گونه می‌بینی:


- و برای ابراز گیجی:

- شیطنت:

- نیش‌خند:

- درحالی که هیچ آیکون لبخندی وجود ندارد! البته می‌توان نیش‌خند یا چیز دیگر را جای‌گزینش کرد، اما من ِ مؤنث، از این جای‌گزین‌ها تنها برای وبلاگ خواهران می‌توانم استفاده کنم و در مورد وبلاگ برادران گاهی تنها آیکونی که بتوان به مطلب اضافه کرد همین لبخند خنک و بی‌روح(!) است که در پارسی‌بلاگ موجود نیست.

- از همه‌ی این‌ها پر کاربردتر (حداقل برای من!)، آیکون چشمک است که باز هم نیست.

اما من اگر بودم باکس آیکون‌های قسمت نظرات را این‌گونه می‌چیدم:


:و البته این

و باز هم تاکید می‌کنم:
این یکی هم البته خیلی کیف دارد(!):

در این میان آن‌چه بیش‌ از همه تحملش برای من سخت‌تر است، همان طراحی نازیبا و خشن پارسی‌بلاگ است، چه صفحه‌ی اولش، چه قسمت مدیریت وبلاگش و چه قالب‌های آماده‌اش.

خلاصه این‌که بلاگفا با سادگی و سبکی‌ای که دارد با این که همه‌ی امکانات پارسی‌بلاگ را ندارد، رضایت خاطرمان را تامین کرده است. البته بعضی از این امکانات را به راحتی می‌توان از سایر سایت‌ها دریافت کرد و اصلا کم‌بودی احساس نمی‌شود؛ مثلا:

- با استفاده از گوگل‌ریدر، پیوند‌های روزانه‌ام فعال شده است،
- با استفاده از گوگل‌ریدر از به روز شدن سایر وبلاگ‌ها مطلع می‌شوم،
- با کمک گوگل‌آنالیتیکس آمار وبلاگ و پرخواننده‌ترین پست‌هایم را دارم،
- عکس‌هایم را در فضای ۱۰۰ مگابایتی گوگل‌پیجز ذخیره می‌کنم،
- به کمک سایت‌های پرشین‌استت و وب‌گذر آمار وبلاگم را در معرض دید خوانندگان قرار می‌دهم،
- به کمک وب‌گذر خبرنامه‌ای در وبلاگم تعبیه کرده‌ام و ...

ناگفته نماند که پارسی‌بلاگ با سرعت خوبی در حال پیش‌رفت است و رو به بهبود؛ و ناگفته نماند که کارهای ارزشی که در پارسی‌بلاگ انجام می‌شود از دیدمان پنهان نمانده؛ اما در این پست مجالی برای بررسی این مورد نبود.

شماره‌ی دوم شماها منتشر شد. درباره‌ی اسم و آدرس وبلاگ و تیتر و موتو و ...

نوشته شده توسط کوثر در روز دوشنبه 27 خرداد1387 ؛ ساعت 16:8 |